Dostępność budynków często kojarzy się przede wszystkim z pochylniami i podjazdami. Tymczasem o możliwości samodzielnego korzystania z obiektu decydują również rozwiązania zastosowane w strefie wejścia. Jednym z nich jest próg drzwiowy.
Nawet niewielki uskok może wpływać na komfort i bezpieczeństwo użytkowników. Dotyczy to nie tylko osób z niepełnosprawnościami, lecz także seniorów, osób po urazach czy rodziców z wózkami dziecięcymi.
Dobrym przykładem jest jedna z realizacji w domu jednorodzinnym, gdzie siedmioletni chłopiec poruszający się na wózku nie mógł samodzielnie korzystać z wyjścia na taras. Mimo zastosowania progu o wysokości około 20 mm koła wózka zahaczały o przeszkodę, a przejazd często wymagał pomocy osoby dorosłej. To pokazuje, że zgodność z wymaganiami technicznymi nie zawsze oznacza pełną dostępność w codziennym użytkowaniu.
Zgodnie z § 62 ust. 3 warunków technicznych wysokość progów w określonych drzwiach nie może przekraczać 20 mm. W wielu projektach rozważa się jednak całkowite wyeliminowanie uskoku i wykonanie przejścia na poziomie 0,0 mm.
Takie rozwiązanie może być stosowane zarówno w nowych obiektach, jak i podczas modernizacji istniejących budynków. Jego prawidłowe wykonanie wymaga jednak szerszego spojrzenia na całą strefę wejścia.
W artykule przedstawiamy rozwiązania pozwalające wykonać przejścia bez uskoku, różnice między systemami przeznaczonymi do nowych inwestycji i renowacji oraz znaczenie techniki progowej dla prawidłowego działania całej konstrukcji drzwiowej.
Jedno założenie projektowe, kilka sposobów realizacji
Przejście na poziomie 0,0 mm nie oznacza jednej technologii. Można je wykonać na kilka sposobów, zależnie m.in. od rodzaju drzwi, systemu profili, kierunku otwierania, układu posadzek i warunków inwestycji.
Określenie „próg zerowy” obejmuje różne rozwiązania systemowe. Mogą one inaczej realizować uszczelnienie dolnej strefy drzwi, połączenie z konstrukcją budynku czy odprowadzanie wody. Dlatego wysokość przejścia nie powinna być jedynym kryterium wyboru.
Znaczenie ma przede wszystkim dopasowanie rozwiązania do konkretnego zastosowania. Innych parametrów wymaga wejście główne, innych drzwi balkonowe lub tarasowe, a jeszcze innych modernizacja istniejącego obiektu.
W nowych inwestycjach technikę progową warto uwzględnić już na etapie koncepcji. Pozwala to skoordynować wszystkie aspekty strefy wejścia, a następnie dobrać odpowiedni system uszczelnienia, np. magnetycznego lub opadającego.
Podczas renowacji jest inaczej. Tu o wyborze rozwiązania decydują przede wszystkim warunki istniejące: stan ościeżnicy, różnice poziomów, kierunek otwierania, możliwość usunięcia starego progu oraz dopuszczalny zakres prac.
Celem nie jest więc osiągnięcie poziomu 0,0 mm za wszelką cenę, lecz połączenie dostępności z wymaganymi parametrami technicznymi i możliwością prawidłowego, powtarzalnego wykonania.
Bezbarierowe rozwiązania stosowane w praktyce
Nie każda inwestycja wymaga przejścia na poziomie 0,0 mm. W określonych przypadkach właściwym rozwiązaniem pozostaje niski próg, którego wysokość mieści się w limicie wskazanym w przepisach, a jednocześnie ułatwia rozwiązanie kwestii konstrukcyjnych i odwodnieniowych.
Przykładem jest system COMBI 20 mm przeznaczony do drzwi wejściowych i balkonowych. Może być stosowany tam, gdzie warunki projektu przemawiają za wyborem niskiego progu zamiast przejścia całkowicie zlicowanego z posadzką.
Gdy nowy projekt zakłada przejście 0,0 mm
Jeżeli już na etapie projektu przewidziano przejście bez uskoku, można zastosować rozwiązanie zlicowane z gotową posadzką.
Do tej grupy należy system COMBI PLAN, w którym podczas domykania skrzydła uruchamiana jest uszczelka opadająca. Dzięki temu w świetle otworu drzwiowego nie pozostaje stała przeszkoda, a dolna strefa drzwi jest uszczelniana po zamknięciu.
W zależności od konfiguracji zestaw drzwiowy z systemem COMBI PLAN może osiągnąć wodoszczelność do klasy 8A zgodnie z PN-EN 12208.
W nowych konstrukcjach mogą być również stosowane rozwiązania magnetyczne, takie jak progi MFAT. Po zamknięciu drzwi elementy magnetyczne umieszczone w progu i dolnej krawędzi skrzydła tworzą uszczelnienie. W zależności od konfiguracji przebadany zestaw drzwiowy może osiągnąć wodoszczelność do klasy E1200 zgodnie z PN-EN 12208.
Takie rozwiązanie wymaga jednak uwzględnienia techniki progowej już na etapie projektowania poziomów posadzek, osadzenia drzwi oraz odwodnienia strefy wejściowej.
Sposób na modernizację
W istniejących budynkach możliwości projektowe są zwykle bardziej ograniczone. Dlatego stosuje się rozwiązania opracowane specjalnie z myślą o modernizacjach, renowacjach.
Przykładem jest magnetyczny próg renowacyjny MFZ, który pozwala poprawić dostępność istniejącego przejścia bez konieczności całkowitej przebudowy układu drzwiowego.
System jest dostępny w wariantach dopasowanych do różnic poziomów od 10 do 30 mm, co ułatwia jego zastosowanie w istniejącym układzie posadzek.
Dobór rozwiązania powinien uwzględniać m.in.: stan drzwi, różnice poziomów, w ogóle przestrzeń montażową. W opisanej wcześniej realizacji w domu siedmioletniego użytkownika wózka celem modernizacji było uzyskanie przejścia bez odczuwalnego uskoku przy zachowaniu szczelności drzwi i bez rozległej przebudowy istniejącej stolarki.
Przed montażem sprawdzono m.in. poziomy, możliwość odprowadzania wody oraz położenie skrzydła względem podłoża. Na tej podstawie zastosowano próg renowacyjny MFZ z uszczelnieniem magnetycznym. Pozwoliło to uzyskać płynne przejście między wnętrzem a tarasem bez konieczności kucia posadzki i zmiany geometrii ościeżnicy.
Przytoczona realizacja pokazuje, że nawet niski próg może w codziennym użytkowaniu pozostawać realną barierą. Więcej o projekcie w naszym case study: „Bez barier – z myślą o najmłodszych.Próg renowacyjny MFZ w domu jednorodzinnym”.
Gdy potrzebne są uszczelki opadające lub rozwiązania specjalistyczne
Osobną grupę stanowią uszczelki opadające montowane w dolnej części skrzydła. Po otwarciu drzwi chowają się w profilu, pozostawiając światło przejścia wolne od stałej przeszkody. Podczas domykania mechanizm opuszcza uszczelkę do podłoża i doszczelnia dolną strefę drzwi. W zależności od wariantu tu też można uzyskać wysokie parametry szczelności w tym m.in.: wodoszczelność klasy 9A. Rozwiązania tego typu stosuje się w drzwiach wewnętrznych i technicznych, a przy odpowiednio dobranych systemach również w drzwiach zewnętrznych.
W przypadku dużych przeszkleń oraz drzwi podnoszono-przesuwnych stosuje się natomiast płaskie systemy progowe HST, dostępne zarówno dla nowych inwestycji, jak i renowacji.
Uzyskanie niskiego lub zlicowanego z gotową posadzką przejścia wymaga w takim przypadku uwzględnienia konstrukcji prowadnic, stabilnego podparcia progu, ciągłości izolacji oraz skutecznego odprowadzania wody opadowej.
Przejście 0,0 mm wymaga projektu całej strefy wejścia
Jak widać technika progowa jest jednym z elementów całej strefy wejścia i musi współpracować z konstrukcją drzwi, izolacją, odwodnieniem oraz sposobem montażu. Dopiero właściwa koordynacja tych elementów pozwala połączyć dostępność ze szczelnością, trwałością i komfortem użytkowania.
Dostępna strefa wejścia nie zaczyna się więc od wyboru najniższego progu dostępnego na rynku. Zaczyna się od analizy konkretnej inwestycji.
Dlatego ważniejsze od pytania: „Jak niski może być próg?” jest pytanie:
„Które rozwiązanie będzie prawidłowo działać w tym projekcie?”
Im wcześniej technika progowa zostanie uwzględniona przez architekta w całym koncepcie, tym łatwiej zaplanować przejście bez barier przy zachowaniu wymaganych parametrów technicznych.
Planujesz przejście na poziomie 0,0 mm, modernizację istniejących drzwi lub zlicowane z posadzką wyjście na taras? Alumaster wspiera architektów, deweloperów i producentów stolarki w doborze techniki progowej dopasowanej do konstrukcji drzwi, systemu profili, poziomów posadzek i warunków inwestycji.
Dzięki temu dostępność może zostać zaplanowana jako integralny element strefy wejścia, a nie problem rozwiązywany dopiero na etapie montażu.
Masz pytania? Napisz do nas. Rozmowa nic nie kosztuje.
